Umutlarımı, sevinçlerimi
Yazın orta yerinde beyazlara sardım…
Ve güneş yeni uyanıyordu…
Her birine başka bir şekilde cinayet işledim.
Sabahın derin saatlerinde,
Güneş’e sırt dönmüş duvarlara yazılar ekliyordum…
Duvarlar, bedenimden süzülen harflerle anlam kazanıyordu.
Zaman ilerledikçe,
Güneş tepeme biniyor,
Yalnızlığım duvarlar arasında boğuluyordu…
•Adem DEMİR•